Биднийг учруулсан тэр нэгэн зун
Бэр цэцэг зөндөө их ургасан
Надад чи итгэл бэлэглэсэн тэр намар
Навчис шарлаагүй, ногооноороо хагдарсан
Нүгэл буянаас нуугдаж жаргасан тэр өвөл
Нүүдлийн шувууд гэртээ хариагүй, манайд өвөлжсөн
Дэргэд чинь хулжиж дэндүү ижилссэн тэр жил
Дэнлүү мөнгөн саран дээвэр ноолж нялхарсан...
Заяа тавиландаа чи бууж өгсөн дараа намар нь
Загас нуурандаа живж намайг зөндөө уйлуулсан
Нандин бүхнээ чи орхиод одсон тэр жил
Нар зайрмагтаж хөлдөөд намайг зөндөө дааруулсан
Учрал эзгүйрч, урмыг минь чи хугалсан тэр намар
Унага согтож, зэлэндээ бүдэрсэн, дэлэндээ эссэн
Итгэл эвдээд чи эргэж харалгүй одсон тэр жил
Ингэ ихэрлэж, ботгоо голсон, говь гандсан
Үнэн сэтгэлээ чамд илчилж амжаагүй болохоор
Үзэг цаас хоёр минь уйлдаг болсон
Шүүдэр буусан өглөө өнчирч хоцорсон болохоор
Шүлэг онгод хоёр минь төөрдөг болсон
Үрийн чинь зөөлөн зулайг үнэрлэж амжаагүй болохоор
Өндөгөө дарах шувуудтай барьцаж чадахаа байсан
Уйлах эрхгүй хайр минь гантай намаржсан болохоор
Урсах нулимс цангааг минь тайлж барахаа байсан
Нүгэлээс зугтаж, үнэнээс чи урвасан тэр намар
Нүүдэллэж явсан шувуудын цуваа замдаа төөрсөн
Ээжийн чинь сүү энгэртээ ээдсэн тэр жил
Эргэж ирэхгүйг чинь мэдээд би хүлээхээ больсон
Амлалтаа мартаж, амрагаа чи орхисон тэр намар
Аавын чинь эмээлийн мөнгөн товруу зэвэрсэн
Өргөсөн зул цөгцөндөө хөгцөрсөн тэр жил
Өөрийг чинь дагаад би үхмээр байсан
Залуу настай чинь залгиж орхисон болохоор
Замбуулинг би зөндөө их үзэн ядсан
Үхэлд сөгдөн бууж өгсөн болохоор
Үнэндээ чамайг ч бас үзэн ядсан
Хувь тавиланг уярааж чадаагүй
Хайр сэтгэлээ би үзэн яддаг
Надаас чамайг минь үүрд хагацаасан
Намрыг хамгийн ихээр үзэн яддаг
Уйлаад гуйгаад чамтай минь уулзуулж чадахгүй
Удган, Бурхан, Чөтгөр бүгдийг нь би үзэн ядаж байна
Өнгөрснийг санаж, өнөөдрийг занаж амьдрах атлаа
Өөр хүний өвөрт намаржих өөрийгөө бүр ихээр үзэн ядаж байна.
No comments:
Post a Comment